Vrees voor mogelijke confiscatie van goud lijkt overbodig

Misschien moeten we deze man nog even voorstellen. David Garofalo is sinds 2020 voorzitter en CEO van Gold Royalty Corp. Hij was eerder president en CEO van Goldcorp Inc., een functie die hij bekleedde van 2016 tot de verkoop van het bedrijf aan Newmont Corporation in 2019. Hij kent de goudmarkt dus als zijn broekzak. 

Volgens Garofalo ontstond de maatregel voor confiscatie van goud in de VS in 1933 in een specifieke monetaire omgeving. De wereld zat toen grotendeels vast in een goudstandaard, waardoor overheden goud nodig hadden om hun valuta te ondersteunen. De Amerikaanse regering wilde destijds de geldhoeveelheid vergroten om de economie uit de depressie te halen, maar zolang goud vrij kon circuleren bij burgers was dat moeilijk. Daarom werd goud verplicht ingeleverd bij de overheid. In de huidige monetaire orde is dat volgens hem nauwelijks nog relevant, omdat valuta’s zoals de dollar niet meer direct door goud worden gedekt. Centrale banken hebben tegenwoordig andere instrumenten om liquiditeit te creëren en economische crises te bestrijden.

Garofalo wijst er ook op dat goud tegenwoordig een relatief klein onderdeel vormt van het totale vermogen van huishoudens. Het grootste deel van het kapitaal zit in vastgoed, aandelen, obligaties en pensioenen. Vanuit praktisch en politiek oogpunt zou een overheid volgens hem dus weinig winnen bij een poging om fysiek goud van burgers in beslag te nemen. De administratieve kosten, juridische conflicten en politieke weerstand zouden waarschijnlijk groter zijn dan het economische voordeel.

Daarnaast merkt Garofalo op dat goudbezit wereldwijd veel internationaler is geworden. Beleggers kunnen hun goud in verschillende landen opslaan of via diverse financiële structuren aanhouden. Daardoor zou een nationale confiscatiemaatregel gemakkelijk kunnen worden omzeild, bijvoorbeeld door goud in andere jurisdicties te bewaren. Dit maakt het voor overheden moeilijker om een effectief confiscatiebeleid te voeren.

Toch sluit Garofalo niet volledig uit dat overheden in extreme omstandigheden maatregelen nemen die indirect op confiscatie lijken. Hij denkt dan bijvoorbeeld aan hogere belastingen op goudtransacties, strengere rapportageverplichtingen of beperkingen op kapitaalstromen. Zulke maatregelen zouden volgens hem realistischer zijn dan een directe inbeslagname van fysiek goud.

Uiteindelijk ziet Garofalo goud juist als een vorm van financiële verzekering in een wereld met hoge schulden, geopolitieke spanningen en onzeker monetair beleid. Hij gelooft dat de rol van goud als strategische reserve en als bescherming tegen systeemrisico’s eerder zal toenemen dan afnemen. Volgens hem is het daarom belangrijk dat beleggers goud niet alleen zien als een speculatieve belegging, maar als een langetermijnverzekering tegen economische en politieke instabiliteit.