Goudprijs verwachting 20.000 dollar: waarom Crescat Capital rekent op monetaire herwaardering

Waarom koppelt Otavio Smith de goudprijs aan de mondiale M2-geldhoeveelheid?

Een eerste pijler onder zijn visie is de enorme groei van de wereldwijde geldhoeveelheid. Volgens Smith moet goud worden bekeken in verhouding tot de hoeveelheid geld die wereldwijd in omloop is. Wanneer de geldhoeveelheid veel sneller groeit dan de fysieke hoeveelheid goud, kan de prijs van goud uiteindelijk sterk stijgen wanneer beleggers een groter deel van hun vermogen willen beschermen tegen monetaire ontwaarding. Crescat koppelt zijn koersdoel daarom onder meer aan de ontwikkeling van de mondiale M2-geldhoeveelheid. Het gaat dus niet alleen om de vraag of goud schaars is, maar vooral om hoeveel geld tegenover iedere beschikbare hoeveelheid goud staat.

Een tweede element is volgens Smith de verslechterende kwaliteit van overheidsschulden en staatsfinanciën. Vooral de Verenigde Staten hebben volgens hem een structureel probleem met hoge begrotingstekorten, oplopende rente-uitgaven en een steeds grotere schuldenberg. Wanneer overheden dergelijke schulden niet gemakkelijk via economische groei kunnen wegwerken, ontstaat volgens de redenering van Crescat een omgeving waarin financiële repressie, inflatie en monetaire verruiming aantrekkelijker worden. Voor goud is dat gunstig omdat het geen verplichting van een overheid of centrale bank is.

Daar komt de veranderende rol van centrale banken bij. Centrale banken hebben de afgelopen jaren hun goudreserves sterk uitgebreid. Smith ziet daarin meer dan een tactische diversificatie: landen willen hun afhankelijkheid van de dollar verminderen en beschikken over een reserve-activum dat niet afhankelijk is van de kredietwaardigheid van een andere staat. Daardoor ontstaat volgens hem een structurele vraag naar goud die veel sterker kan zijn dan in eerdere cycli.

Het koersdoel van 20.000 dollar moet daarom vooral worden gezien als een scenario van monetaire herwaardering. Smith zegt in feite dat goud niet noodzakelijk extreem duur hoeft te worden in reële termen; de dollarprijs kan ook stijgen omdat de dollar zelf minder koopkracht vertegenwoordigt. Als de mondiale geldhoeveelheid verder groeit, overheidsschulden blijven toenemen en centrale banken goud blijven accumuleren, kan de verhouding tussen papiergeld en goud volgens zijn modellen aanzienlijk veranderen.

Smith verwacht bovendien dat de grootste kansen niet noodzakelijk bij het fysieke goud zelf liggen, maar bij goud- en zilvermijnbedrijven. Wanneer de goudprijs sterk stijgt terwijl de productiekosten minder snel toenemen, kunnen de winstmarges van mijnbouwbedrijven veel sneller groeien dan de goudprijs zelf. Dat verklaart waarom Crescat sterk focust op exploratie en kleinere mijnbouwbedrijven.

De kern van Smiths boodschap is daarmee duidelijk: 20.000 dollar goud is volgens hem vooral een waarschuwing over de toekomstige waarde van fiatgeld. Het is geen voorspelling dat goud van vandaag op morgen verviervoudigt, maar een scenario waarin geldgroei, schulden, centrale-bank­aankopen en een veranderende wereldwijde monetaire orde samenkomen. Zijn modellen wijzen volgens Crescat op een goudprijs van 20.000 dollar per ounce als deze ontwikkeling zich verder doorzet.