Wereld zit gevangen in de illusie van monetaire stabiliteit en goud is een noodzakelijke verzekering tegen systeemrisico’s

Taylor Kenney is een economisch journaliste die de man in de straat helpt de complexiteit van het financiële systeem te doorgronden. Bij ITM Trading onderzoekt ze de verborgen kwetsbaarheden van ons monetaire systeem, van het beleid van de Federal Reserve en de groeiende Amerikaanse schuld tot de versnelde opkomst van de BRICS-landen en de de-dollarisering. 

Taylor Kenney schetst goud als een anker van waarheid in een wereld die volgens hem gevangen zit in de illusie van monetaire stabiliteit. In zijn analyse vertrekt hij vanuit de vaststelling dat het huidige monetaire systeem structureel onhoudbaar is. Centrale banken hebben sinds de financiële crisis en vooral na de pandemie de geldhoeveelheid explosief vergroot, niet als tijdelijke noodmaatregel maar als permanent beleidsinstrument. 

Volgens Kenney betekent dit dat geld zijn functie als betrouwbare waardeopslag heeft verloren en steeds meer een politiek instrument is geworden. In dat kader ziet hij goud niet als een speculatieve belegging, maar als een noodzakelijke verzekering tegen systeemrisico’s die onvermijdelijk zullen toenemen naarmate het vertrouwen in fiatgeld verder afbrokkelt.

Kenney koppelt deze monetaire kwetsbaarheid expliciet aan de arbeidsmarkt. Hij wijst erop dat lage werkloosheidscijfers vaak worden gepresenteerd als bewijs van economische gezondheid, terwijl ze in werkelijkheid een vertekend beeld geven. Veel banen zijn volgens hem afhankelijk van schuldgedreven groei, overheidsuitgaven en kunstmatig lage rentevoeten. Zodra de kredietcyclus keert of wanneer centrale banken gedwongen worden de monetaire steun terug te schroeven, dreigt een snelle en pijnlijke stijging van de werkloosheid. In zo’n scenario worden de zwakke fundamenten van de economie zichtbaar en verdampt het gevoel van stabiliteit waarop consumenten en markten zich verlaten.

Schulden vormen daarbij het kernprobleem. Kenney benadrukt dat zowel overheden, bedrijven als huishoudens structureel meer schulden aangaan dan ooit tevoren, niet om productieve investeringen te financieren, maar om bestaande verplichtingen in stand te houden. Dit leidt tot een systeem dat alleen kan blijven functioneren zolang nieuwe schulden oude schulden aflossen. Volgens hem is dit geen stabiliteit, maar uitstel. De echte kosten worden doorgeschoven naar de toekomst via inflatie, muntontwaarding of financiële repressie. Goud fungeert in zijn visie als een spiegel die deze realiteit blootlegt, omdat het zich niet laat bijdrukken en geen tegenpartijrisico kent.

De illusie van stabiliteit is voor Kenney misschien wel het gevaarlijkste aspect. Financiële markten worden gekalmeerd door liquiditeitsinjecties, lage volatiliteit en geruststellende communicatie van beleidsmakers, maar dit maskeert slechts de onderliggende fragiliteit. Zodra vertrouwen omslaat, kan die illusie snel verdwijnen. In een herziening van het monetaire systeem, die hij als onvermijdelijk beschouwt, verwacht Kenney dat goud opnieuw een centrale rol zal spelen als referentiepunt voor waarde. Niet omdat goud het systeem redt, maar omdat het blootlegt wat het huidige systeem probeert te verbergen: dat echte stabiliteit niet kan worden gecreëerd door schuld, beloftes en geldcreatie alleen.