Voorstel om goudvooraden in VS op te waarderen wijst op een diepere structurele crisis binnen het Amerikaanse financiële systeem

Volgens Taylor Kenney van ITM Trading wijst het idee om activa op de staatsbalans te “monetariseren” op een diepere structurele crisis binnen het Amerikaanse financiële systeem. Zij benadrukt dat veel beleggers nauwelijks beseffen hoe groot het verschil is tussen de officiële boekwaarde van de Amerikaanse goudreserves en de actuele marktwaarde ervan. Het goud van de Verenigde Staten staat nog altijd geboekt aan 42,22 dollar per ounce, een historische prijs uit de tijd dat de dollar nog rechtstreeks aan goud gekoppeld was. Wanneer de marktprijs echter boven 4.700 dollar per ounce noteert, ontstaat volgens haar een enorm verborgen waardereservoir op de balans van de overheid.

Kenney stelt dat beleidsmakers in een periode van snel oplopende schulden en stijgende rentevoeten steeds meer naar zulke verborgen activa kijken als mogelijke uitweg. Volgens haar betekent “monetariseren” in feite dat de overheid de hogere goudwaarde zou kunnen gebruiken om de balans van de staat of de centrale bank kunstmatig te versterken. Dat kan bijvoorbeeld via een herwaardering van de officiële goudreserves of door financiële constructies waarbij dat goud dient als onderpand voor extra liquiditeit. In haar visie is dit een teken dat het traditionele schuldgedreven systeem steeds moeilijker houdbaar wordt.

Ze verwijst daarbij naar historische precedenten zoals 1933 en 1971-1973. In 1933 verbood de Amerikaanse overheid burgers nog om goud te bezitten en werd de dollar gedevalueerd tegenover goud. Daardoor verloor de munt koopkracht terwijl de overheid profiteerde van de hogere goudprijs. Begin jaren zeventig gebeurde opnieuw iets gelijkaardigs toen de koppeling tussen de dollar en goud definitief werd losgelaten. Ook toen daalde de waarde van de dollar sterk tegenover harde activa en steeg goud explosief in prijs. Volgens Kenney tonen beide periodes aan dat overheden in tijden van monetaire stress vaak kiezen voor oplossingen die de waarde van spaargeld en obligaties aantasten.

In haar analyse vormt de huidige situatie een gevaar voor houders van dollars en traditionele financiële activa. De enorme schuldenberg maakt het volgens haar bijna onmogelijk om de verplichtingen nog af te bouwen zonder inflatie of monetaire herstructurering. Daarom denkt ze dat beleidsmakers uiteindelijk zullen kiezen voor financiële repressie: lagere reële rentevoeten, geldcreatie en een geleidelijke uitholling van de koopkracht van de dollar.

Goud en zilver ziet Kenney daarom niet als speculatieve beleggingen, maar als bescherming tegen een systeem dat volgens haar steeds dichter bij een reset komt. Ze gelooft dat fysieke edelmetalen historisch bewezen hebben koopkracht te behouden wanneer vertrouwen in papiergeld begint af te brokkelen en overheden hun schulden proberen weg te inflateren.