Trend voor goud blijft positief, gedragen door structurele verschuivingen in de wereldeconomie en het monetaire systeem

De oorlog in Iran speelt daarbij een dubbele rol. Enerzijds zorgt het conflict voor onzekerheid op de energiemarkten en verhoogt het de volatiliteit van olieprijzen. Dat vertaalt zich in inflatiedruk en economische onzekerheid, factoren die traditioneel gunstig zijn voor goud. Anderzijds leidt diezelfde inflatiedruk ertoe dat centrale banken terughoudend blijven met renteverlagingen of zelfs geneigd zijn de rente langer hoog te houden. Dat vormt op korte termijn een tegenwind voor goud, omdat hogere rentes en een sterke dollar het minder aantrekkelijk maken om een niet-rentedragend actief aan te houden. Volgens BMO verklaart dit waarom goud tijdens de eerste fase van de oorlog niet noodzakelijk stijgt en zelfs onder druk kan komen te staan.

Toch blijft de bank uitgesproken positief over de onderliggende trend. BMO stelt dat de bullmarkt in goud wordt gedragen door diepere structurele krachten, zoals geopolitieke fragmentatie, zorgen over overheidsschulden en het vertrouwen in fiatvaluta. In een scenario waarin conflicten zoals dat met Iran bijdragen aan een herschikking van de wereldorde, kan de vraag naar goud sterk toenemen. Beleggers en centrale banken zouden hun blootstelling aan traditionele activa kunnen verminderen en meer kapitaal richting goud sturen als bescherming tegen systeemrisico’s.

Daarnaast wijst BMO op het belang van kapitaalstromen. In hun “bull case”-scenario gaan ze ervan uit dat zowel institutionele beleggers als centrale banken hun goudposities versneld uitbreiden. Dat kan leiden tot een structurele vraag die het aanbod overstijgt, wat de prijs opdrijft. In zo’n omgeving is goud niet enkel een veilige haven, maar ook een strategisch actief dat profiteert van een veranderend financieel landschap.

BMO ziet de oorlog in Iran niet als een op zichzelf staande factor, maar als een katalysator binnen een bredere trend van onzekerheid en systeemverandering. Hoewel de goudprijs op korte termijn volatiel kan blijven door rente- en valutabewegingen, blijft de langetermijnvisie volgens hen duidelijk opwaarts, gedragen door structurele verschuivingen in de wereldeconomie en het monetaire systeem.