Prijsexplosie goud is geen bubbel maar eerder een structurele aanpassing (en Thorsten Polleit legt uit waarom dat het geval is)

In zijn recente Boom & Bust Report onderstreept econoom Dr. Thorsten Polleit dat we te maken hebben met fundamentele verschuivingen in het financiële landschap. De prijzen van goud en zilver zijn dit jaar explosief gestegen: goud heeft met 45 % winst een record van $3.660 per ounce bereikt, zilver volgde in de voetsporen van zijn gele neefje met vergelijkbare winsten.

Polleit legt uit dat deze prijsexplosie geen bubbel is, maar eerder een structurele aanpassing: in tijden van wankelende fiat-geldsystemen (zoals de dollar) worden edelmetalen opnieuw gewaardeerd als bijna-geld en veilige havens. Ondanks dat goud technisch ‘overgewaardeerd’ lijkt ten opzichte van zijn lange termijn-trend, kan deze afwijking blijvend zijn gezien de huidige economische onzekerheid.

Wat drijft de huidige stijging van de goudprijs? Centrale banken die vasthouden aan renteverlagingen, geopolitieke spanningen, en groeiend wantrouwen in overheden en staatsobligaties. 

De onzekerheid over kredietwaardigheid duwt beleggers richting goud en zilver, weg van de obligatiemarkten en fiat valuta’s.

Hoewel sommige analisten waarschuwen dat de stijging te snel is gegaan, meent Polleit dat de stijgende trend bij de edelmetalen kan voortzetten. Hij stelt dat goud naar $4.000 per ounce zou kunnen stijgen (ongeveer +9 %) en zilver tot $48 per ounce (+17 %). In een optimistisch scenario – indien de financiële situatie blijft verslechteren – zijn zelfs extremere niveaus mogelijk, zoals $5.500 voor goud en $80 voor zilver in 2026, al acht hij dat minder waarschijnlijk. 

Goud blijft stijgen zelfs bij oplopende lange rente (rente-structuur gerelateerd aan obligaties) – een breuk met historische patronen. Dit wijst inderdaad op een bredere erosie van vertrouwen in fiat-munten.

Hij signaleert dat de overheden, steevast gesteund door centrale banken, steeds meer schulden blijven opbouwen. Hierdoor wordt renteverlaging een politieke noodzaak en geen betrouwbaar signaal aan de financiële markten meer. In dit systeem ondersteunen de rentevoeten niet langer de vrije markt, maar dienen ze om schulden dragelijk te houden. Daardoor werd een opmars van goud vrijwel onvermijdelijk.

In dit klimaat zijn aandelenmarkten kwetsbaar. Inflatie, stijgende schulden en laag rendement op obligaties ondermijnen de traditionele beleggingscategorieën, aldus Polleit. Aandelen kunnen tijdelijk profiteren van zo’n kredietinfuus, maar blijven afhankelijk van vertrouwen in staats- en centrale bankbeleid. 

Polleit wijst op een gegroeid beleggersbewustzijn: goud en zilver zijn geen speculatieve spelen, maar verzekeren een beleggingsportefeuille tegen koopkrachtverlies en systeemfalen.

Goud en zilver zijn volgens hem niet alleen gestegen—ze markeren ook een herwaardering van harde valuta.

De rente fungeert niet meer als betrouwbare prijsgever, maar als drukkende beleidskeuze.

Economische groei en aandelen moeten het steeds meer afleggen tegen systeemrisico’s.

Voor beleggers betekent dit: herbekijk je exposure aan traditionele activa en overweeg een stevigere positie in edelmetalen – niet als speculatie, maar als kapitaalbescherming in een wereld waar vertrouwen de schaarste zelf is.