Peter Schiff blijft onveranderd positief voor het goud

Volgens de Amerikaanse econoom en goudkever Peter Schiff moet de recente daling van de goudprijs na het uitbreken van de oorlog met Iran niet gezien worden als een teken van zwakte, maar juist als een positief signaal voor de langere termijn. In zijn visie reageren markten vaak op een manier die op korte termijn paradoxaal lijkt. Veel beleggers verwachtten dat goud onmiddellijk sterk zou stijgen zodra een nieuw geopolitiek conflict uitbrak, omdat het traditioneel als veilige haven wordt beschouwd. Toen dat niet gebeurde en de prijs zelfs tijdelijk daalde, interpreteerden sommigen dat als een teken dat het edelmetaal zijn beschermende rol verloren had. Schiff ziet dat echter heel anders.

Volgens hem gaat het om een klassiek marktfenomeen dat vaak voorkomt rond grote gebeurtenissen: “buy the rumor, sell the fact”. In de weken en maanden vóór een mogelijke escalatie hadden veel beleggers al goud gekocht in anticipatie op een conflict. Wanneer het conflict dan daadwerkelijk uitbreekt, nemen sommige traders hun winst. Dat leidt tot een tijdelijke verkoopgolf die de prijs drukt. In dat scenario zegt de prijsdaling dus meer over kortetermijnspeculatie dan over de fundamentele vooruitzichten van goud.

Schiff benadrukt bovendien dat de economische gevolgen van een oorlog meestal pas later zichtbaar worden. Volgens hem onderschatten markten in eerste instantie vaak hoe groot de impact kan zijn op energieprijzen, overheidsschulden en inflatie. Conflicten worden historisch gezien zelden volledig gefinancierd via belastingen; overheden financieren ze vaak via extra schulden en uiteindelijk via geldcreatie door centrale banken. Dat proces kan leiden tot hogere inflatie en een verzwakkende munt, omstandigheden waarin goud traditioneel goed presteert.

Een ander element in zijn redenering is dat oorlog de economische kwetsbaarheden van een land kan blootleggen. Hogere olieprijzen, verstoringen van handelsroutes en stijgende militaire uitgaven kunnen volgens Schiff de economische groei onder druk zetten. Tegelijk kan de overheid proberen de economische schade te verzachten met stimuleringsmaatregelen en monetair beleid. In zijn analyse creëert die combinatie van stijgende kosten en ruimere geldpolitiek uiteindelijk een omgeving waarin beleggers opnieuw bescherming zoeken tegen inflatie en valutarisico, wat de vraag naar goud kan verhogen.

Daarom ziet Schiff de recente daling eerder als een tijdelijke correctie binnen een grotere opwaartse trend. Hij beschouwt zulke momenten zelfs als een kans voor beleggers die nog niet in goud of zilver geïnvesteerd zijn. In zijn visie heeft de markt de volledige economische en monetaire gevolgen van het conflict nog niet ingeprijsd. Zodra die realiteit duidelijker wordt, verwacht hij dat de belangstelling voor edelmetalen opnieuw zal toenemen en dat de goudprijs uiteindelijk sterker zal stijgen.