Lange termijn trend bij goud blijft positief zolang fundamentele problemen van hoge schulden en ruime monetaire politiek niet worden opgelost

Hedge fonds beheerder Paul Tudor Jones behoort tot de bekendste macro-investeerders ter wereld en heeft zich de voorbije jaren meermaals uitgesproken over de risico’s van inflatie, oplopende overheidsschulden en het voortdurende creëren van nieuw geld door centrale banken. Volgens hem bevinden veel ontwikkelde economieën zich in een situatie waarin beleidsmakers steeds meer afhankelijk worden van begrotingstekorten en monetaire stimulering om economische groei te ondersteunen. Dat proces leidt volgens Jones op termijn tot een aantasting van de koopkracht van traditionele valuta.

In zijn visie is inflatie niet zomaar een tijdelijk fenomeen dat volledig kan worden gecontroleerd door centrale banken. Hij wijst erop dat overheden wereldwijd geconfronteerd worden met hoge schulden, stijgende sociale uitgaven en grote investeringsprogramma’s. Wanneer die uitgaven worden gefinancierd via extra schulden en wanneer centrale banken bereid zijn een deel van die schulden indirect te ondersteunen, ontstaat volgens hem een omgeving waarin de geldhoeveelheid sneller groeit dan de reële economie. Dat kan uiteindelijk leiden tot een structurele druk op de koopkracht van geld.

Jones gebruikt vaak de vergelijking dat beleggers zich moeten afvragen hoe zij hun vermogen kunnen beschermen wanneer de waarde van papiergeld geleidelijk afneemt. Volgens hem is het niet voldoende om enkel naar nominale rendementen te kijken. Een belegging die jaarlijks enkele procenten oplevert maar minder snel stijgt dan de inflatie, zorgt immers voor een verlies aan reële koopkracht. Daarom vindt hij dat beleggers activa moeten bezitten die beter bestand zijn tegen geldontwaarding.

In dat kader ziet hij goud als een van de belangrijkste instrumenten om vermogen te beschermen. Goud heeft volgens hem doorheen de geschiedenis bewezen dat het zijn waarde kan behouden wanneer overheden en centrale banken de geldcreatie opvoeren. In tegenstelling tot papiergeld kan goud niet onbeperkt worden bijgemaakt. Daardoor blijft het volgens Jones een natuurlijke vorm van bescherming tegen monetaire experimenten en tegen de risico’s die gepaard gaan met een steeds grotere schuldenlast.

Wat de evolutie van de goudprijs betreft, verwacht Jones dat de langetermijntrend positief blijft zolang de fundamentele problemen van hoge schulden en ruime monetaire politiek niet worden opgelost. Hij erkent dat goud op korte termijn schommelingen kan vertonen door renteverwachtingen, economische cijfers of veranderingen in het marktsentiment. Toch gelooft hij dat de onderliggende krachten die de goudprijs ondersteunen nog steeds aanwezig zijn.

Volgens Jones moeten beleggers niet uitsluitend focussen op de dagelijkse bewegingen van de goudprijs, maar vooral kijken naar het grotere plaatje. Zolang overheden meer uitgeven dan zij ontvangen, centrale banken bereid blijven liquiditeit te verschaffen en de schuldenberg verder groeit, blijft de nood aan activa die bescherming bieden tegen geldontwaarding bestaan. Vanuit dat perspectief beschouwt hij goud niet louter als een grondstof, maar als een vorm van monetair bezit die kan helpen om koopkracht te behouden in een wereld waarin de waarde van geld voortdurend onder druk staat.