Koop tastbare activa buiten het schuldsysteem: vooral fysiek goud en zilver

Kenney wijst erop dat economen vroeger al waarschuwden wanneer de schuldquote richting 70% van het bbp ging. Toen gold dat als een grens waarbij economische groei afgeremd kon worden en de flexibiliteit van overheden afnam. Vandaag zit men daar ver boven, en toch blijft het beleid volgens haar gebaseerd op méér lenen, méér uitgeven en méér monetair ingrijpen. Dat maakt duidelijk dat beleidsmakers geen echte uitweg meer hebben zonder zware economische pijn. Belastingen fors verhogen remt de groei, uitgaven stevig verlagen veroorzaakt sociale en politieke onrust, en de schuld afbouwen via discipline lijkt politiek nauwelijks haalbaar. Daardoor blijft geldcreatie volgens haar de meest waarschijnlijke uitweg.

Daaronder ziet Kenney nog een veel groter verborgen risico: de enorme derivatenblootstelling van bijna 900 biljoen dollar. Zij verwijst daarbij naar Warren Buffett, die derivaten ooit omschreef als financiële massavernietigingswapens. Na de crisis van 2008 dacht men dat deze risico’s zouden worden afgebouwd, maar volgens haar gebeurde het omgekeerde. Het systeem werd nog afhankelijker van complexe contracten, leverage en tegenpartijvertrouwen. Zolang alles stabiel blijft, lijkt dat beheersbaar. Maar zodra rentes schokken, liquiditeit opdroogt of grote spelers in problemen komen, kunnen kettingreacties ontstaan.

Volgens Kenney betekent dit dat de overheid en centrale bank steeds vaker gedwongen zullen zijn om markten te ondersteunen, banken te redden en schulden te monetiseren. Dat ondermijnt op termijn de koopkracht van de dollar. De echte prijs wordt volgens haar dus niet betaald via een formeel faillissement, maar via inflatie, financiële repressie en sluipend koopkrachtverlies voor spaarders en middenklasse.

Daarom pleit ze voor tastbare activa buiten het schuldsysteem, vooral fysiek goud en zilver. Niet omdat zij onmiddellijke instorting voorspelt, maar omdat zij meent dat vertrouwen langzaam erodeert. Wanneer schulden exponentieel groeien en risico’s worden doorgeschoven, komt er volgens haar een moment waarop markten beseffen dat terugkeer naar normaliteit niet meer mogelijk is. Dan verschuift kapitaal naar activa zonder tegenpartijrisico. In die context ziet Kenney edelmetalen niet als speculatie, maar als bescherming tegen een systeem dat zijn breekpunt nadert.