Is er een duidelijke relatie tussen het tanende vertrouwen in staatsobligaties en de stijgende aantrekkingskracht van goud?

Vooral Amerikaanse staatsleningen golden jarenlang als een van de veiligste beleggingen ter wereld. Maar volgens Innes begint dat beeld langzaam te verschuiven. Overheden bouwen enorme schuldenbergen op, terwijl centrale banken jarenlang massaal geld hebben gedrukt om economieën te ondersteunen. Dat heeft geleid tot twijfel over de houdbaarheid van het systeem op lange termijn. Wanneer beleggers zich zorgen maken over de waarde van valuta’s of over de kredietwaardigheid van landen, zoeken ze alternatieven die minder afhankelijk zijn van politiek en monetair beleid. Daar komt goud opnieuw sterk in beeld.

Innes benadrukt dat goud geen tegenpartijrisico heeft. Een staatsobligatie blijft uiteindelijk een belofte van een overheid om terug te betalen, terwijl goud een tastbaar bezit is dat niet afhankelijk is van een centrale bank of een regering. Naarmate de rentevolatiliteit stijgt en obligatiemarkten nerveuzer worden, groeit volgens hem de belangstelling voor activa die buiten het klassieke financiële systeem staan.

Hij wijst er ook op dat stijgende obligatierentes niet automatisch negatief zijn voor goud, wat vroeger vaak wel werd aangenomen. In theorie maken hogere rentes obligaties aantrekkelijker tegenover goud, omdat goud geen rente uitkeert. Maar volgens Innes kijken beleggers vandaag verder dan enkel rendement. Ze focussen steeds meer op de vraag waarom de rente stijgt. Wanneer rentes stijgen omdat markten zich zorgen maken over inflatie, begrotingstekorten of structurele schuldenproblemen, kan dat juist positief zijn voor goud. In dat scenario wordt goud gezien als bescherming tegen monetaire ontwaarding en financiële instabiliteit.

Daarnaast merkt Innes op dat centrale banken wereldwijd zelf steeds meer goud kopen. Dat is volgens hem een belangrijk signaal dat zelfs monetaire autoriteiten hun reserves willen diversifiëren weg van traditionele staatsobligaties en de Amerikaanse dollar. Vooral opkomende landen proberen zich minder afhankelijk te maken van het westerse financiële systeem.

Volgens Innes is de goudmarkt daardoor geëvolueerd van een klassieke inflatiehedge naar een bredere verzekering tegen systeemrisico’s. Hoe meer twijfels ontstaan over schulden, obligaties en de houdbaarheid van overheidsfinanciën, hoe sterker de structurele steun voor goud volgens hem kan worden.