Hoe reageerde de goudprijs bij gewapende conflicten in het verleden?

Bij de Golfoorlog van 1990-1991 zien we een klassiek patroon van “buy the rumor, sell the fact”. In de aanloop naar de militaire interventie na de inval van Irak in Koeweit liep de goudprijs op, omdat beleggers dekking zochten tegen onzekerheid en mogelijke verstoringen van de olievoorziening. Toen de militaire operatie eenmaal begon en duidelijk werd dat de coalitie snel de overhand zou krijgen, verdween een groot deel van die spanningspremie. De prijs daalde opnieuw toen de markten vertrouwen kregen in een snelle afloop en de focus verschoof naar economische groei en monetair beleid.

Ook bij de oorlog in Irak in 2003 was er een stijging in de aanloop naar de invasie. Goud klom in de maanden voordien door toenemende onzekerheid over de geopolitieke situatie. Maar zodra de militaire actie startte en de eerste fase relatief snel verliep, trad opnieuw een correctie op. De langere opwaartse trend die zich in de jaren daarna ontwikkelde, had minder te maken met de oorlog zelf en meer met structurele factoren zoals een zwakkere dollar, stijgende grondstoffenprijzen en later de ruime monetaire politiek na de financiële crisis.

Uit deze drie voorbeelden blijkt dat goud doorgaans stijgt in periodes van oplopende spanningen, maar dat die stijging vaak voorafgaat aan het eigenlijke conflict en niet noodzakelijk aanhoudt zodra de uitkomst duidelijker wordt. De uiteindelijke richting van de goudprijs wordt minder bepaald door het conflict op zich dan door inflatieverwachtingen, rentevoeten, dollarbewegingen en het vertrouwen in het financiële systeem.