Goudprijs kan volgens JPMorgan Chase op lange termijn richting 10.000 dollar per ounce

Een van de belangrijkste argumenten die wordt aangehaald, is de aanhoudende groei van de wereldwijde schulden. Overheden, en in het bijzonder de Verenigde Staten, hebben hun schuldenniveaus fors opgedreven. Indien beleggers het vertrouwen verliezen in de houdbaarheid van die schulden of in de waarde van de dollar, kan er een verschuiving plaatsvinden naar alternatieve waardeopslagmiddelen zoals goud. In zo’n scenario zou goud niet alleen stijgen door vraag, maar ook door een daling van de koopkracht van valuta.

Daarnaast wijst JPMorgan op het risico van financiële repressie en langdurig lage reële rentevoeten. Wanneer inflatie hoger ligt dan de nominale rente, verliezen obligaties hun aantrekkelijkheid en neemt de opportuniteitskost van het aanhouden van goud af. Dat creëert een structurele steun voor de goudprijs. In een omgeving waarin centrale banken opnieuw massaal liquiditeit moeten injecteren om economische schokken op te vangen, kan dit effect nog sterker worden.

Een ander element is de rol van centrale banken zelf. In de afgelopen jaren hebben veel centrale banken, vooral in opkomende markten, hun goudreserves verhoogd als onderdeel van een strategie van diversificatie en gedeeltelijke “de-dollarisation”. Als die trend versnelt, kan dat een krachtige en langdurige vraag creëren die de prijs verder opdrijft.

Het scenario van 10.000 dollar per ounce impliceert echter ook een fundamentele verschuiving in het monetaire systeem, bijvoorbeeld een ernstige vertrouwenscrisis in fiatvaluta of een periode van zeer hoge inflatie. In zulke omstandigheden zou goud opnieuw een meer centrale rol kunnen krijgen als anker van waarde. JPMorgan benadrukt daarmee dat goud niet alleen een grondstof is, maar ook een spiegel van macro-economische spanningen: hoe groter de onzekerheid en de druk op het financiële systeem, hoe groter het opwaarts potentieel voor de goudprijs.