Goudprijs is over de afgelopen 25 jaar in euro jaarlijks gemiddeld met iets minder dan 10% gestegen

Volgens Paul Wong, senior marktstrateeg bij Sprott, maken we een uitzonderlijke fase mee in de goudmarkt. Waar goud traditioneel werd gezien als een tijdelijke bescherming tegen inflatie, spreekt Wong nu van een structurele doorbraak die wordt gedreven door twee krachten: valutaverwatering en zogenoemde fiscal dominance. Daarmee bedoelt hij dat overheidsfinanciering steeds meer de centrale rol inneemt in het monetaire beleid, waardoor schulden oplopen en de waarde van valuta doelbewust wordt uitgehold. In zo’n klimaat verschuift goud van bijrol naar hoofdrol als ultiem anker voor beleggers.

De rally van de afgelopen maanden is indrukwekkend. In het eerste halfjaar van 2025 noteerde goud zes opeenvolgende maanden van winsten en steeg het bijna 26%. Dat is niet enkel te verklaren door speculatief enthousiasme, stelt Wong, maar vooral door structurele verschuivingen in het wereldwijde financiële systeem. 

Opkomende markten kopen massaal goud om hun financiële soevereiniteit te versterken, terwijl ze tegelijk hun afhankelijkheid van de Amerikaanse dollar afbouwen. Daarmee verandert de dynamiek die decennialang de basis vormde van het internationale geldsysteem: waar petrodollars ooit rechtstreeks naar Amerikaanse staatsobligaties vloeiden, worden ze nu steeds vaker omgezet in goudreserves.

Wong wijst erop dat de Amerikaanse overheid en de Federal Reserve impliciet kiezen voor een strategie waarbij de dollar zwakker wordt gemaakt. Dat helpt om de torenhoge schuldenlast draaglijker te houden, omdat inflatie de reële waarde van die schulden verlaagt. Voor de Verenigde Staten is dat misschien politiek noodzakelijk, maar wereldwijd zorgt het voor wantrouwen in de stabiliteit van de munt. Juist dat wantrouwen voedt de goudvraag, want goud wordt niet gezien als belofte op papier, maar als tastbare waarde die losstaat van politiek of monetair beleid.

Ook geopolitieke spanningen versterken de rol van goud. In een wereld waar vertrouwen in instituties afbrokkelt en grote mogendheden elkaar economisch en diplomatiek bevechten, is er steeds meer behoefte aan een universeel erkende veilige haven.

De centrale banken hebben hun goudreserves de afgelopen jaren onafgebroken verhoogd, en dat geeft volgens Wong een duidelijk signaal: goud is bezig zich opnieuw te vestigen als fundament van de financiële architectuur. Zelfs prijsvoorspellingen die tot voor kort overdreven leken, zoals koersdoelen van $3.000 of zelfs $5.000 per ounce, klinken in dit licht minder onrealistisch.

Voor beleggers betekent dit dat goud niet langer enkel gezien moet worden als noodverzekering voor slechte tijden. Het is bezig een vaste plaats te veroveren in de allocatie van grote partijen, van centrale banken tot institutionele fondsen. Daarmee is de boodschap van Paul Wong helder: in een wereld van schulden, verzwakkende valuta en politieke onzekerheid blijft goud het stabiele middelpunt waar kapitaal uiteindelijk naartoe stroomt.