Goud blijft een structureel ondergewaardeerde activa met nog aanzienlijk opwaarts potentieel

Mancini wijst erop dat de Amerikaanse dollar nog steeds de dominante reservemunt is, maar dat die positie steeds vaker ter discussie wordt gesteld. Landen zoeken naar manieren om minder afhankelijk te worden van de dollar, onder meer door hun reserves te diversifiëren. In dat kader speelt goud een centrale rol, omdat het geen tegenpartijrisico heeft en niet kan worden “bijgedrukt” zoals fiatvaluta. Dat maakt goud volgens hem het meest geloofwaardige alternatief voor de dollar binnen het internationale financiële systeem.

Wat de vooruitzichten betreft, verwacht Mancini dat de goudprijs op langere termijn aanzienlijk hoger kan gaan, mogelijk richting nieuwe recordniveaus die ver boven de huidige koersen liggen. Hij benadrukt dat de recente schommelingen en correcties vooral van tijdelijke aard zijn en vaak worden veroorzaakt door liquiditeitsdruk of veranderingen in renteverwachtingen. De onderliggende trend blijft volgens hem echter opwaarts, gedreven door structurele vraag van centrale banken en beleggers die bescherming zoeken tegen monetaire ontwaarding.

Een belangrijk argument in zijn analyse is de combinatie van hoge schulden en beperkte beleidsruimte. Overheden, met name in de Verenigde Staten, zitten volgens Mancini in een situatie waarin ze moeilijk kunnen terugkeren naar een strikt monetair beleid zonder de economie te schaden. Dat betekent dat inflatie op termijn moeilijk volledig onder controle te krijgen is, wat de reële waarde van de dollar aantast. In zo’n omgeving wordt goud aantrekkelijker, omdat het historisch gezien zijn koopkracht beter weet te behouden.

Daarnaast wijst hij op de rol van goud als ultieme vorm van financiële verzekering. In tijden van crisis, wanneer vertrouwen in banken of valuta afneemt, blijft goud functioneren als een wereldwijd erkend ruilmiddel. Volgens Mancini is dat precies de reden waarom centrale banken hun goudvoorraden blijven uitbreiden. In zijn visie staat goud daarom niet alleen aan de vooravond van verdere prijsstijgingen, maar ook van een herwaardering als kerncomponent van het mondiale monetaire systeem.