Goldman Sachs sceptisch over mogelijke verkopen goud door centrale banken, zakenbank blijft positief voor het goud

Volgens Goldman Sachs moet de recente zwakte van de goudprijs vooral gezien worden als een tijdelijke correctie binnen een bredere opwaartse trend. De bank wijst erop dat goud onder druk is gekomen door een combinatie van factoren zoals een sterkere Amerikaanse dollar, stijgende reële rentevoeten en een afbouw van speculatieve posities. Wanneer renteverwachtingen stijgen, neemt de opportuniteitskost van goud toe, aangezien het geen rente of inkomen oplevert. Dat maakt het minder aantrekkelijk op korte termijn en kan leiden tot prijsdruk, zoals we recent hebben gezien.

Toch benadrukt Goldman Sachs dat deze factoren cyclisch zijn en niet fundamenteel. Volgens de bank blijven de structurele drijfveren voor goud stevig overeind. Denk daarbij aan geopolitieke onzekerheid, hoge schuldenniveaus en de aanhoudende trend waarbij landen hun afhankelijkheid van de dollar willen verminderen. In zo’n omgeving blijft goud een belangrijke rol spelen als reserve-activum en als bescherming tegen systeemrisico’s. De recente daling wordt dan ook eerder gezien als een technische en liquiditeitsgedreven beweging dan als het einde van de opwaartse trend.

Een belangrijk onderdeel van hun analyse is de rol van centrale banken. Goldman Sachs ziet centrale banken als een cruciale steunpilaar voor de goudmarkt. De vraag vanuit die hoek is de voorbije jaren sterk toegenomen en wordt volgens hen gedreven door strategische overwegingen, zoals diversificatie van reserves en bescherming tegen geopolitieke spanningen.

Tegen die achtergrond is de bank vrij sceptisch over het idee dat centrale banken massaal goud zouden verkopen. Volgens Goldman Sachs beschouwen centrale banken goud niet als een actief dat men snel van de hand doet bij prijsvolatiliteit, maar eerder als een kerncomponent van hun reserves. Goud heeft geen tegenpartijrisico en is onafhankelijk van het financiële systeem, wat het net aantrekkelijk maakt in onzekere tijden. Dat betekent dat centrale banken eerder geneigd zijn om goud vast te houden of zelfs bij te kopen bij prijsdalingen, in plaats van te verkopen.

Daarnaast wijst de bank erop dat eventuele vertragingen in aankopen door centrale banken vaak verkeerd worden geïnterpreteerd. In periodes van hoge volatiliteit kunnen centrale banken tijdelijk afwachtend zijn, maar dat betekent niet dat hun strategische interesse verdwenen is. Het gaat eerder om timing dan om een structurele verschuiving in beleid.