Evolutie van goudprijs moet worden bekeken in het bredere kader van het internationale monetaire systeem en de rol van veilige havens in tijden van onzekerheid

Volgens Torsten Polleit moet de evolutie van de goudprijs worden bekeken in het bredere kader van het internationale monetaire systeem en de rol van veilige havens in tijden van onzekerheid. Wanneer financiële markten worden geconfronteerd met geopolitieke spanningen, economische instabiliteit of turbulentie op de aandelenmarkten, ontstaat vaak een vlucht naar activa die als relatief veilig worden beschouwd. Traditioneel behoren zowel de Amerikaanse dollar als goud tot die categorie. Dat kan echter tot een schijnbare paradox leiden: soms stijgt de dollar sterk terwijl goud tijdelijk onder druk komt te staan, ook al blijven de fundamentele redenen om goud te bezitten volgens Polleit juist bestaan.

Polleit wijst erop dat de dollar nog altijd de dominante wereldreservemunt is. In perioden van acute stress op de financiële markten zoeken internationale investeerders liquiditeit en veiligheid in dollaractiva, zoals Amerikaanse staatsobligaties. Dat zorgt voor een sterke vraag naar dollars en kan de wisselkoers van de Amerikaanse munt doen stijgen. Omdat goud internationaal in dollars wordt geprijsd, kan een sterke dollar de goudprijs op korte termijn afremmen of zelfs tijdelijk doen dalen. Dit mechanisme is volgens Polleit echter vooral een kortetermijneffect dat niets verandert aan de fundamentele rol van goud als bescherming tegen monetaire instabiliteit.

In zijn visie is het belangrijk om te begrijpen dat zowel de dollar als goud profiteren van onzekerheid, maar om verschillende redenen. De dollar wordt gezien als een liquiditeitsanker binnen het bestaande financiële systeem, terwijl goud juist fungeert als een verzekering tegen datzelfde systeem. Met andere woorden: beleggers kopen dollars omdat ze nog vertrouwen hebben in de stabiliteit van het huidige monetaire regime, maar ze kopen goud omdat ze beseffen dat dit regime uiteindelijk kwetsbaar is door hoge schulden en expansief monetair beleid.

Polleit benadrukt dat de structurele factoren die goud ondersteunen – zoals oplopende overheidsschulden, langdurige begrotingstekorten en de neiging van centrale banken om geldcreatie te gebruiken om economische problemen te verzachten – niet verdwijnen wanneer de dollar tijdelijk sterker wordt. Integendeel, volgens hem versterken deze ontwikkelingen juist de langetermijnargumenten voor goud. Zodra de acute paniekfase voorbij is en beleggers zich opnieuw richten op de fundamenten van het financiële systeem, kan goud opnieuw aan aantrekkingskracht winnen.

Daarom ziet Polleit goud niet als een gewone grondstof, maar als een vorm van monetair anker dat buiten het kredietsysteem staat. In een wereld waarin vertrouwen in fiatvaluta schommelt en schuldenniveaus historisch hoog zijn, blijft goud volgens hem een essentieel instrument voor vermogensbescherming, zelfs wanneer de dollar op korte termijn de belangrijkste veilige haven lijkt.