Ed Yardeni waarschuwt voor al te rooskleurige verwachtingen wat betreft goud

Ed Yardeni kijkt naar de stijging van de goudprijs met een mengeling van begrip en scepsis. Hij erkent dat goud de afgelopen jaren sterk is opgelopen, maar benadrukt dat die beweging vooral iets zegt over de onzekerheid in het mondiale financiële systeem en minder over de intrinsieke aantrekkelijkheid van goud als belegging. In zijn visie is goud geen productieve asset: het levert geen rente, geen dividend en geen winstgroei op. Toch kan het volgens hem tijdelijk profiteren van specifieke macro-economische en geopolitieke omstandigheden.

Yardeni wijst erop dat de goudprijs vaak stijgt wanneer het vertrouwen in papieren valuta’s onder druk staat. Hoge overheidsschulden, aanhoudende begrotingstekorten en politieke polarisatie – met name in de Verenigde Staten – voeden bij beleggers de vrees dat beleidsmakers uiteindelijk zullen kiezen voor inflatie of financiële repressie als uitweg. In zo’n omgeving fungeert goud als een soort verzekering tegen beleidsfouten. Niet omdat het per definitie waardevoller wordt, maar omdat het wordt gezien als een alternatief voor fiatgeld.

Daarnaast speelt de renteontwikkeling een belangrijke rol. Yardeni benadrukt dat goud het meestal goed doet wanneer de reële rente laag of negatief is. Als obligaties na inflatie weinig opleveren, worden de opportuniteitskosten van het aanhouden van goud kleiner. Dat helpt verklaren waarom goud kan stijgen, zelfs in een periode waarin nominale rentes relatief hoog lijken. Het gaat volgens hem niet om het absolute renteniveau, maar om wat beleggers na inflatie overhouden.

Ook centrale banken dragen volgens Yardeni bij aan de opwaartse druk. Vooral in opkomende markten is de vraag naar goud toegenomen als manier om reserves te diversifiëren en minder afhankelijk te zijn van de dollar. Hij plaatst daar wel een kanttekening bij: verhalen over snelle “de-dollarisatie” acht hij overdreven. De dollar blijft volgens hem dominant, maar de extra goudvraag kan op korte termijn wel degelijk de prijs ondersteunen.

Tegelijk waarschuwt Yardeni tegen al te rooskleurige verwachtingen. Hij ziet goud niet als een superieur alternatief voor aandelen op de lange termijn. In zijn ogen blijft productief kapitaal – bedrijven die innoveren en winst maken – de beste bescherming tegen inflatie en vermogensverlies. De stijging van de goudprijs is voor hem daarom vooral een symptoom van onzekerheid en angst. Zodra het vertrouwen in groei, beleid en markten terugkeert, verwacht hij dat de relatieve aantrekkingskracht van goud weer afneemt.