Bevinden we ons in overgangsfase tussen Woods II en een mogelijk Bretton Woods III? En wat betekent dat voor de goudprijs?

Paul Wong van Sprott schetst het huidige monetaire landschap als een overgangsfase tussen wat hij Bretton Woods II noemt en een mogelijk Bretton Woods III. Bretton Woods II verwijst volgens hem naar het na-1971 tijdperk waarin de dollar weliswaar niet langer inwisselbaar was voor goud, maar toch de onbetwiste spil van het wereldwijde financiële systeem bleef. Landen met handelsoverschotten recycleerden hun dollarreserves in Amerikaanse staatsobligaties, waardoor de VS structureel tekorten kon financieren. 

Dat systeem draaide op vertrouwen in de Amerikaanse economie, diepe kapitaalmarkten en de rol van de dollar als reservemunt. Het functioneerde decennialang relatief stabiel, maar vertoont volgens Wong steeds meer spanningen door oplopende schulden, geopolitieke fragmentatie en het toenemende gebruik van het financiële systeem als geopolitiek wapen via sancties.

In dat licht spreekt Wong over Bretton Woods III als een mogelijke nieuwe fase waarin goud opnieuw een centralere rol krijgt in het internationale monetaire systeem. Het gaat niet noodzakelijk om een klassieke goudstandaard, maar om een wereld waarin landen hun reserves diversifiëren weg van de dollar en meer inzetten op harde activa zoals goud en grondstoffen. Vooral opkomende economieën en landen die zich kwetsbaar voelen voor Amerikaanse sancties zouden hun afhankelijkheid van dollarreserves willen verminderen. De forse goudinkopen door centrale banken ziet Wong als een vroege indicatie van die verschuiving. In zijn visie betekent Bretton Woods III een meer multipolaire financiële orde waarin goud fungeert als neutrale reserve zonder tegenpartijrisico.

Wat de goudprijs betreft is Wong uitgesproken constructief. Hij wijst op meerdere structurele drijfveren: de aanhoudend hoge overheidsschulden in ontwikkelde landen, negatieve reële rentevoeten in bepaalde cycli, geopolitieke onzekerheid en de groeiende vraag van centrale banken. Volgens hem is goud niet alleen een inflatiehedge, maar vooral een hedge tegen systeemrisico en tegen het risico van monetair wanbeheer. In een omgeving waarin vertrouwen in fiatmunten kan afnemen en waarin het wereldwijde financiële systeem minder coherent wordt, ziet hij goud als een strategische kernpositie in portefeuilles. Wong benadrukt dat prijscorrecties binnen een opwaartse trend normaal zijn, maar dat de langetermijntrend wordt ondersteund door fundamentele verschuivingen in het monetaire regime. In zijn analyse bevindt goud zich niet in een eindfase van een cyclus, maar eerder in een structurele herwaardering die past binnen de contouren van een nieuw monetair tijdperk.