Akkoord tussen Verenigde Staten en Iran wordt gezien als zware strategische tegenslag voor Washington (en kan het goud in de kaart spelen)

Volgens sommige analisten en macro-economen kan het akkoord tussen de Verenigde Staten en Iran worden gezien als een zware strategische tegenslag voor Washington. Zij wijzen erop dat verschillende doelstellingen die vooraf naar voren werden geschoven – zoals een verregaande beperking van het Iraanse nucleaire programma, een fundamentele verzwakking van de Iraanse invloed in de regio of zelfs regimeverandering – uiteindelijk niet zijn gerealiseerd. In plaats daarvan lijkt het akkoord vooral neer te komen op een staakt-het-vuren, de heropening van de Straat van Hormuz en een terugkeer naar onderhandelingen over kwesties die al vóór het conflict op tafel lagen.

De stelling dat dit de grootste Amerikaanse nederlaag sinds de Vietnamoorlog zou zijn, is echter een mening en geen algemeen aanvaard feit. Voorstanders van die visie argumenteren dat de Verenigde Staten veel militaire, economische en diplomatieke middelen hebben ingezet zonder een doorslaggevende politieke overwinning te behalen. Vanuit dat perspectief zou het conflict vooral hebben aangetoond dat zelfs de grootste militaire macht ter wereld moeite heeft om haar strategische doelstellingen af te dwingen wanneer een tegenstander bereid is langdurig weerstand te bieden.

Voor de goudmarkt is vooral de perceptie belangrijk. Wanneer beleggers het gevoel krijgen dat de Amerikaanse geopolitieke invloed afneemt, ontstaat vaak twijfel over de toekomstige rol van de dollar als dominante reservemunt. Goud profiteert traditioneel van dergelijke onzekerheid. Het edelmetaal wordt immers niet uitgegeven door een overheid en draagt geen politiek risico. Als centrale banken, institutionele beleggers en vermogensbeheerders menen dat de wereld evolueert naar een meer multipolair systeem waarin de Amerikaanse dominantie afneemt, kan dat de belangstelling voor goud verder versterken.

Daarnaast speelt de schuldenproblematiek een rol. Indien een verminderde geopolitieke invloed samenvalt met hoge begrotingstekorten, stijgende overheidsschulden en een noodzaak om de rente uiteindelijk opnieuw te verlagen, ontstaat een omgeving die historisch gunstig is voor goud. Beleggers zoeken dan bescherming tegen monetaire ontwaarding en tegen mogelijke schokken in de obligatiemarkten.

Dat betekent niet dat de goudprijs uitsluitend zal stijgen. Op korte termijn kunnen dalende geopolitieke spanningen juist winstnemingen uitlokken. 

Maar op langere termijn kijken veel goudbeleggers minder naar afzonderlijke conflicten en meer naar de vraag of het wereldwijde vertrouwen in de dollar en in het Amerikaanse leiderschap afneemt. Als die trend zich doorzet, zien zij goud als een van de belangrijkste begunstigden van die ontwikkeling. Daarom beschouwen sommige marktwaarnemers het akkoord met Iran niet zozeer als een verhaal over het Midden-Oosten, maar als een mogelijke aanwijzing dat de internationale machtsverhoudingen langzaam verschuiven – een proces dat traditioneel gunstig wordt geacht voor goud.