Luke gromen goudvoorraad herwaardering: waarom een hogere goudprijs de Amerikaanse schuld kan opvangen

Hoe staat de internationale financiële orde onder druk volgens de visie van Luke Gromen?

Volgens Gromen staat de internationale financiële orde, die decennialang rond de dollar en Amerikaanse staatsobligaties draaide, steeds meer onder druk. De Verenigde Staten kampen met een enorme overheidsschuld en stijgende rentelasten, terwijl China zijn afhankelijkheid van de dollar probeert te verminderen. Goud zou volgens Gromens redenering een sleutelrol kunnen spelen bij het zoeken naar een nieuw evenwicht tussen beide grootmachten.
Een van zijn opvallendste ideeën is dat de Verenigde Staten hun officiële goudvoorraad veel hoger zouden kunnen waarderen dan de huidige boekhoudkundige prijs. De Amerikaanse overheid bezit ongeveer 8.133 ton goud, maar waardeert die voorraad nog altijd tegen een historische wettelijke prijs van ongeveer 42,22 dollar per troy ounce. Dat ligt mijlenver onder de marktprijs. Als Washington het goud officieel zou herwaarderen naar bijvoorbeeld 10.000 of 20.000 dollar per ounce, zou de totale waarde van de voorraad oplopen tot duizenden miljarden dollars.
Bij een prijs van 20.000 dollar per ounce zou de Amerikaanse goudvoorraad bruto ongeveer 5.200 miljard dollar waard zijn. Gromen ziet in zo'n herwaardering een mogelijke manier om de financiële positie van de overheid te versterken. Met een aangepast boekhoudkundig en juridisch mechanisme zou de overheid de ontstane meerwaarde kunnen gebruiken om haar schuldpositie te verbeteren, staatsobligaties terug te kopen of extra financiële ruimte te creëren. Het idee is dat de Verenigde Staten hun goudreserves opnieuw een actieve rol geven in het monetaire systeem, in plaats van ze uitsluitend als een historische reserve te beschouwen.
Dat betekent niet dat de Amerikaanse schuld zomaar verdwijnt. Een hogere goudprijs creëert geen nieuwe economische productie en wist de bestaande verplichtingen niet automatisch uit. De overheid zou concrete maatregelen moeten nemen om de meerwaarde te benutten. Toch kan een herwaardering volgens deze visie de balans van de Verenigde Staten aanzienlijk versterken en het vertrouwen in hun financiële positie ondersteunen.
Het Chinese aspect maakt Gromens redenering bijzonder interessant. China bezit zelf aanzienlijke goudreserves en Chinese huishoudens hebben eveneens veel goud gekocht. Een forse stijging van de goudprijs zou de waarde van dat bezit verhogen. Dat kan de financiële positie van Chinese huishoudens, ondernemingen en instellingen versterken en mogelijk de binnenlandse economie ondersteunen. China zou daardoor minder uitsluitend afhankelijk zijn van dollarreserves en Amerikaanse staatsobligaties.
Hier ontstaat een mogelijke basis voor een compromis. De Verenigde Staten willen hun industriële productie versterken en hun afhankelijkheid van China voor strategische goederen verminderen. China wil op zijn beurt meer financiële autonomie en bescherming tegen Amerikaanse sancties. Een hogere goudprijs zou beide landen kunnen helpen hun financiële positie aan te passen zonder dat de confrontatie noodzakelijk verder escaleert.
Gromen schetst daarmee een mogelijke monetaire herordening waarbij goud een deel van de aanpassing opvangt. De Verenigde Staten zouden hun goudvoorraad hoger waarderen en meer financiële ruimte creëren voor industriële heropbouw, terwijl China profiteert van de stijgende waarde van zijn goudbezit. Dat zou de weg kunnen vrijmaken voor afspraken over handel, strategische grondstoffen en de toekomstige rol van de dollar.
Gromen heeft in dit verband goudprijzen van 10.000 tot 20.000 dollar per ounce genoemd als mogelijke niveaus binnen een ingrijpende herwaardering. Dat zijn scenario's, geen gegarandeerde koersdoelen. De kern van zijn betoog is dat goud niet alleen een bescherming tegen het verzwakkende vertrouwen in papiergeld kan zijn, maar ook een instrument om de schuldenlast te helpen opvangen en de overgang naar een nieuwe economische orde vreedzamer te laten verlopen.