Stijging goudprijs is een teken dat het huidige financiële spel zijn eindfase nadert

Na een trage start bij het begin van de zomer sprongen beleggers vanaf augustus weer in exchange traded funds (ETF's) die in goud beleggen. Volgens maandelijkse gegevens van de World Gold Council (WGC) is de instroom ten opzichte van juli zelfs meer dan verdubbeld. In hun laatste commentaar meldden analisten van de WGC dat er wereldwijd 53 ton goud in ETF's zijn belegd, met een waarde van in totaal $ 5,5 miljard. Dit tegenover maar 22,3 ton in juli.

Peter Schiff beschreef de stijging van de goudprijs vanuit een heel andere hoek. Die goudprijs heeft nieuw recordhoogtes bereikt, gedreven door de verwachting dat de Federal Reserve binnenkort de rente zal verlagen en mogelijk zelfs opnieuw op kwantitatieve verruiming (QE) inzet. Dat vooruitzicht duwt de goudprijs verder omhoog, maar achter dat feestelijk ogende nieuws schuilt volgens Schiff een donkere realiteit: iedere nieuwe piek in goud is in feite een signaal van wantrouwen in de dollar, de Fed en de houdbaarheid van het financiële systeem.

Het herinnert hem aan een beroemde scène uit The Big Short. Terwijl jonge handelaren juichen om hun winst, wijst Brad Pitts personage hen erop dat hun succes neerkomt op het verlies van miljoenen Amerikanen die hun banen, huizen en pensioenen kwijtraken. De les: winst komt vaak voort uit andermans pijn, en dat vraagt om nederigheid.

Sinds de financiële crisis van 2008 heeft Wall Street weinig geleerd. In plaats van risico’s af te bouwen, werden dezelfde patronen in nieuwe vormen herhaald. Waar toen giftige hypotheekproducten de basis vormden, zien we nu bergen bedrijfsleningen, hefboomfondsen, CLO’s en massale aandeleninkopen gefinancierd met goedkoop krediet. Ook de vastgoedsector kent een nieuwe bubbel: hele wijken zijn in handen gekomen van private equity, leegstaande kantoortorens die banken opzadelen met miljarden aan risicovolle leningen, en huurders die hoge prijzen betalen die ze op basis van hun salaris zich eigenlijk niet kunnen permiteren.

Ondertussen wordt de economie kunstmatig overeind gehouden door de Fed, die telkens weer bijspringt zodra het kaartenhuis dreigt in te storten. Dat creëert een cultuur waarin risico’s niet meer tellen, omdat falen toch wordt opgevangen. Het gevolg: steeds grotere bubbels, steeds meer schulden, en een bevolking die gebukt gaat onder stijgende kosten, hoge schulden en wegsmeltende spaargelden.

Goud stijgt omdat beleggers hun vertrouwen verliezen in papieren beloften en in centrale banken die al vijftien jaar lang crises maskeren met alsmaar meer liquiditeiten. Elke nieuwe piek in de goudprijs is volgens Schiff een stille stem tegen het systeem, een bewijs dat de markten zelf niet langer geloven dat dit oneindig door kan gaan.

Wanneer deze cyclus uiteindelijk barst – en veel analisten waarschuwen dat we nu afstevenen op een schulden- en valutacrisis, groter dan die van 2008 – zullen de gevolgen niet beperkt blijven tot Wall Street. Het raakt banen, huizen, spaargeld en pensioenen van miljoenen of zelfs miljarden mensen.

En dan komt volgens Schiff de cruciale vraag: accepteren we een nieuw systeem van digitale valuta’s en centralisatie die nóg meer macht bij beleidsmakers leggen? Of eisen we een terugkeer naar een vorm van hard geld, zoals goud, dat discipline oplegt aan overheden en banken?

De stijgende goudprijs is dus meer dan een investeringstrend. Het is een waarschuwing. Een teken dat het huidige financiële spel zijn eindfase nadert, en dat de echte uitdaging niet is om mee te dansen op de muziek, maar om voorbereid te zijn op de stilte die volgt.