Peter Schiff trump inflatie: waarom hij waarschuwt voor het economische beleid van Trump

Waarom leidde de uitspraak van Peter Schiff tot een persoonlijke ruzie met Donald Trump?

Schiff stelde dat Trump te gemakkelijk de schuld voor de hoge prijzen bij zijn voorganger legt, terwijl volgens hem het beleid van de nieuwe regering zelf nieuwe inflatoire krachten creëert. Trump reageerde daarop persoonlijk en noemde Schiff een “Trump hating loser”. De ruzie gaat daardoor niet alleen over een economisch verschil van mening, maar ook over de vraag wie verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van de koopkracht van Amerikaanse gezinnen.

Schiffs redenering is dat Trump met zijn economische programma verschillende krachten tegelijk in beweging zet die uiteindelijk hogere prijzen kunnen veroorzaken. Vooral de invoertarieven zijn belangrijk. Een tarief op buitenlandse producten is volgens Schiff in feite een belasting die uiteindelijk gedeeltelijk door Amerikaanse importeurs, bedrijven en consumenten wordt betaald. Wanneer geïmporteerde goederen duurder worden, kunnen bedrijven die hogere kosten doorberekenen aan hun klanten. Daarnaast kunnen tarieven de productiekosten verhogen wanneer Amerikaanse ondernemingen onderdelen, grondstoffen of halffabricaten uit het buitenland nodig hebben. Schiff ziet daarin een directe aanleiding voor nog meer inflatie.

Daarbovenop komt volgens hem het begrotingsbeleid. Trump wil de Amerikaanse economie stimuleren, maar de Verenigde Staten kampen al met een enorme overheidsschuld. Als de overheid grote tekorten blijft veroorzaken, terwijl de economie niet sterk genoeg groeit om die schuldenlast gemakkelijk te dragen, moet uiteindelijk volgens Schiff de Federal Reserve opnieuw een belangrijke rol spelen. Hij vreest dat de centrale bank onder politieke druk de rente te laag houdt of opnieuw verlaagt om de economie en de financiële markten te ondersteunen. Wanneer dat gebeurt terwijl de inflatie al onvoldoende is verdwenen, kan volgens Schiff een gevaarlijke combinatie ontstaan: meer overheidsschuld, lagere rente en een grotere geldhoeveelheid.

Daarom beschouwt Schiff de inflatie niet als een probleem dat vanzelf verdwijnt zodra de regering verandert. Hij ziet een structureel probleem dat meerdere presidenten hebben versterkt. Trump vindt die kritiek kennelijk bijzonder irritant omdat hij tijdens zijn politieke carrière juist heeft beloofd de kosten van levensonderhoud te verlagen en economische voorspoed te brengen. Schiff zegt echter dat de cijfers en de onderliggende economische mechanismen uiteindelijk belangrijker zijn dan politieke slogans. Opvallend is bovendien dat Schiff niet beweert dat alle inflatie door Trump is veroorzaakt. Zijn punt is eerder dat Trump, ondanks zijn belofte de inflatie te bestrijden, volgens hem beleid voert dat de bestaande inflatoire problemen opnieuw kan versterken. De kwalificatie “Trump hater” is daarmee vooral onderdeel van een persoonlijke politieke reactie op een econoom die weigert de economische prestaties van Trump uitsluitend door een politiek gunstige bril te bekijken.