Steeds meer vraagtekens bij het papieren goudsysteem (en dat jaagt de goudprijs op)

Er worden inderdaad steeds meer vraagtekens bij de houdbaarheid van het papieren goudsysteem gesteld en dat jaagt de goudprijs op. Recent is duidelijk geworden dat veel landen, waaronder Duitsland, Nederland, Hongarije en Polen, hun goud ophalen uit buitenlandse opslagfaciliteiten. Dat geldt met name voor het buitenlands goud dat is opgeslagen in New York en Londen. Deze evolutie – die deels wordt veroorzaakt door langere levertijden bij de London Bullion Market Association – geeft een duidelijke signaal dat wijst op een groeiende internationale bezorgdheid over de risico's die het moderne papieren goudsysteem met zich meebrengt. Maar wat is eigenlijk dat papieren goud? Het betreft beleggingsfondsen, ETF's en andere activa die blootstelling aan de goudmarkt bieden zonder dat beleggers fysiek goud hoeven te kopen. Waarbij onder andere de veiligheid een rol speelt. Aan de opslag van fysiek goud zijn namelijk hoe dan ook risico’s/kosten verbonden. De SPDR Gold Shares, die op de New York Stock Exchange als GLD worden verhandeld, behoren bijvoorbeeld tot de populairste papieren goudactiva met de grootste dekking van fysiek goud van alle bestaande ETF's. Deze instrumenten worden papieren goud genoemd omdat ze betrekking hebben op het kopen en verkopen van contracten in plaats van fysieke activa. Deze papieren activa zijn bedoeld om de prijs van goud te weerspiegelen, waardoor beleggers blootstelling aan het edelmetaal krijgen zonder fysieke producten te hanteren. Aan de andere kant verwijst fysiek goud naar tastbare goudproducten zoals staven, baren en munten. Fysieke goudactiva zijn aanzienlijk zeldzamer dan hun papieren tegenhangers vanwege de beperkte wereldwijde voorraad. Geschat wordt dat voor één transactie van fysiek goud er meer dan 200 transacties in papieren goud worden uitgevoerd.

/