Judy Shelton heeft een idee: een 50-jarige Amerikaanse schatkistobligatie die in fysiek goud kan worden ingewisseld

De Amerikaanse econome Judy Shelton betoogt in haar pleidooi voor een 50-jarige Amerikaanse schatkistobligatie die in fysiek goud kan worden ingewisseld dat het tijd is om het vertrouwen in het monetaire systeem structureel te herstellen door een brug te slaan tussen fiatgeld en een harde, tastbare waarde. Volgens haar is de kern van het probleem dat het huidige dollarsysteem volledig steunt op vertrouwen in beleidsmakers en centrale banken, terwijl dat vertrouwen onder druk staat door oplopende overheidsschulden, chronische begrotingstekorten en een monetair beleid dat volgens haar te vaak wordt ingezet om financiële markten te ondersteunen in plaats van prijsstabiliteit te waarborgen. Door een langlopende obligatie uit te geven met een looptijd van vijftig jaar die op eindvervaldag kan worden ingewisseld in een vaste hoeveelheid goud, zou de Amerikaanse overheid een krachtig signaal afgeven dat zij bereid is monetaire discipline te verankeren in iets wat niet onbeperkt kan worden bijgedrukt.

Judy Lynn Shelton is een voormalig Amerikaans economisch adviseur van president Donald Trump tijdens zijn eerste termijn. Ze staat bekend om haar pleidooi voor een terugkeer naar de gouden standaard en om haar kritiek op de Federal Reserve. Recent kwam ze in het nieuws met haar haar pleidooi voor een 50-jarige Amerikaanse schatkistobligatie

Shelton ziet zo’n goudinwisselbare obligatie niet als een volledige terugkeer naar de klassieke goudstandaard, maar als een hybride instrument dat marktwerking en monetaire geloofwaardigheid combineert. Beleggers zouden kunnen kiezen tussen terugbetaling in dollars of in goud, waardoor de markt impliciet een oordeel velt over de toekomstige koopkracht van de dollar. Als beleggers massaal voor goud zouden kiezen, zou dat een duidelijke waarschuwing zijn dat het vertrouwen in de munt afneemt. Volgens Shelton creëert dit een automatische vorm van discipline voor beleidsmakers, omdat roekeloos begrotings- of monetair beleid uiteindelijk kan leiden tot een uitstroom van goudreserves of hogere financieringskosten.

Daarnaast benadrukt zij dat een dergelijke obligatie de Verenigde Staten een strategisch voordeel kan geven in een wereld waarin andere landen actief hun goudreserves uitbreiden en zoeken naar alternatieven voor de dollar in het internationale betalingsverkeer. Door goud opnieuw een formele rol te geven in de staatsfinanciering, zou Amerika volgens haar laten zien dat het bereid is zijn munt te koppelen aan een universeel erkende waardeopslag. Dat kan buitenlandse investeerders aantrekken die op zoek zijn naar langetermijnzekerheid en bescherming tegen inflatie.

Tot slot stelt Shelton dat een 50-jarige goudinwisselbare obligatie stabiliteit kan brengen in een tijdperk van korte termijn denken en financiële volatiliteit. De lange looptijd dwingt tot een langetermijnvisie op begrotingsbeleid, terwijl de goudclausule een anker biedt tegen uitholling van koopkracht. In haar visie gaat het uiteindelijk om het herstellen van vertrouwen, het beperken van inflatierisico’s en het herintroduceren van marktgedreven discipline in een monetair systeem dat volgens haar te afhankelijk is geworden van discretionair beleid.