Naarmate het “sell America”-narratief breder wordt, zal goud opmars verder

Peter Schiff gebruikt de term “sell America” om een bredere kapitaalverschuiving te beschrijven die volgens hem al in gang is gezet en zich de komende jaren verder zal verdiepen. In zijn visie verliezen de Verenigde Staten geleidelijk hun aantrekkingskracht als veilige haven voor internationaal kapitaal, niet door één enkele gebeurtenis, maar door een opeenstapeling van structurele fouten in het economisch en monetair beleid. Dat proces vormt volgens Schiff een krachtige motor achter de aanhoudende stijging van de goudprijs.

Schiff stelt dat beleggers “Amerika verkopen” wanneer ze afstand nemen van Amerikaanse aandelen, obligaties en vooral de dollar, omdat het vertrouwen in de langetermijnwaarde van die activa afbrokkelt. De kern van zijn argument is dat de VS al jaren boven zijn stand leeft, met chronische begrotingstekorten, een explosief groeiende staatsschuld en een economie die in toenemende mate leunt op consumptie en financiële engineering in plaats van productieve investeringen. Zolang de dollar de dominante reservemunt was, kon dat model volgens hem worden volgehouden. Nu die status steeds meer wordt betwist, komen de onderliggende zwaktes bloot te liggen.

In dat kader ziet Schiff goud als de natuurlijke tegenpool van de dollar. Wanneer buitenlandse beleggers hun blootstelling aan de VS verminderen, moeten zij hun dollars ergens anders parkeren. Een deel vloeit naar andere valuta of reële activa, maar volgens Schiff komt een steeds groter deel terecht in goud, omdat dat geen schuldbelofte is en geen politiek risico draagt. Hij benadrukt dat goud niet zozeer “stijgt” in waarde, maar dat de dollar en andere fiatmunten in koopkracht dalen. De oplopende goudprijs is in zijn ogen vooral een spiegel van monetaire ontwaarding.

Schiff koppelt de “sell America”-trend ook aan het beleid van de Federal Reserve. Hij stelt dat de Fed gevangen zit tussen het bestrijden van inflatie en het ondersteunen van een overbelaste economie en financiële markten. Elke poging om de rente hoog te houden ondermijnt volgens hem de overheidsschuld en zet druk op banken en vastgoed, terwijl renteverlagingen en nieuwe monetaire verruiming de dollar verder verzwakken. In beide scenario’s ziet hij goud als winnaar, omdat het profiteert van toenemende onzekerheid en dalend vertrouwen in beleidsmakers.

Tot slot waarschuwt Schiff dat de goudprijs volgens hem nog maar in een vroege fase van deze beweging zit. Naarmate het “sell America”-narratief breder wordt omarmd, verwacht hij dat goud niet alleen nieuwe records zal neerzetten, maar ook opnieuw zijn rol zal opeisen als ultieme maatstaf van vertrouwen in een wereld waarin het geloof in Amerikaanse financiële dominantie afneemt.