Voor Ray Dalio is goud een volwaardige monetaire valuta geworden

Het is geen verrassing dat centrale banken en staatsinvesteringsfondsen zich afkeren van Amerikaanse staatsobligaties en zich meer richting goud bewegen, en volgens Ray Dalio laat de geschiedenis zien dat het huidige moment een gevaarlijk moment is. Dalio benadrukte dat de schuldencyclus voor een individu en voor een land in wezen op dezelfde manier werkt, met dat belangrijke verschil dat een overheid geld kan bijdrukken. Dat geldt echter niet voor goud en het gele metaal is volgens hem daarom een volwaardige monetaire munt geworden

Met de uitspraak dat “goud nu de op één na grootste munt is” bedoelt Ray Dalio niet dat mensen in het dagelijkse verkeer met goudstaven betalen, maar dat goud opnieuw een centrale rol is gaan spelen in het mondiale monetaire systeem. In zijn visie bevinden we ons in een tijdperk van zogenoemde “kapitaaloorlogen”, waarin landen, blokken en grote economische machtscentra steeds actiever proberen kapitaalstromen te beïnvloeden, te sturen of te beschermen. In zo’n omgeving verandert ook de functie van geld en wordt goud opnieuw aantrekkelijk als neutrale waardeopslag.

Dalio stelt dat traditionele reservemunten, met name de Amerikaanse dollar, hun vanzelfsprekende dominantie aan het verliezen zijn. Dat komt niet zozeer door één enkele gebeurtenis, maar door een opeenstapeling van factoren: sterk oplopende overheidsschulden, structurele begrotingstekorten, ruim monetair beleid en het toenemende gebruik van financiële sancties als geopolitiek wapen. Wanneer valuta’s steeds vaker worden ingezet als instrument van macht, groeit bij landen, instellingen en beleggers de behoefte aan een activum dat buiten het directe bereik van politiek en beleid valt.

Daar komen de “kapitaaloorlogen” om de hoek kijken. Volgens Dalio concurreren landen niet alleen meer via handel of militaire macht, maar ook via hun financiële systemen. Ze proberen kapitaal aan te trekken, binnen te houden of juist te verhinderen dat het wegvloeit. Tegelijkertijd willen ze minder afhankelijk worden van elkaars valuta en financiële infrastructuur. In zo’n context is goud uniek: het is niemand zijn verplichting, het kan niet worden bijgedrukt, en het is wereldwijd geaccepteerd.

Wanneer Dalio zegt dat goud de tweede grootste munt is, doelt hij op de schaal waarop goud inmiddels wordt aangehouden als reserve en als alternatieve “store of value”. Centrale banken kopen het opnieuw in grote hoeveelheden, niet om rendement te maken, maar om strategische onafhankelijkheid te vergroten. Ook grote institutionele beleggers en vermogende particulieren gebruiken goud steeds meer als bescherming tegen valutarisico, inflatie en financiële repressie.

In feite beschrijft Dalio een herwaardering van goud binnen een veranderend wereldsysteem. Waar het na de Tweede Wereldoorlog vooral een anker op de achtergrond was, schuift het nu weer naar voren als monetair referentiepunt. Niet omdat het oude goudstandaard-systeem terugkeert, maar omdat vertrouwen in papiergeld en beleid minder vanzelfsprekend is geworden.

Zijn kernboodschap is dat goud profiteert van een wereld waarin economische samenwerking plaatsmaakt voor strategische rivaliteit. In tijden van kapitaaloorlogen zoeken beleggers en landen iets dat geen partij kiest. Voor Dalio vervult goud die rol opnieuw, en precies daarom ziet hij het vandaag als een volwaardige, mondiale “munt”.