Vertragen de goudaankopen van de centrale banken?

Maar toch zou er één ondersteunende factor kunnen zijn die dreigt weg te vallen en dat zijn de aankopen op grote schaal van de centrale banken. De goudprijs blijft profiteren van Trumps tariefdreigementen en van stijgende inflatieprognoses, maar kunnen te maken krijgen met een afnemende vraag van de kant van de overheden. 

Hoewel de vraag van de centrale bank naar goud historisch gezien sterk blijft (en waarschijnlijk sterk zal blijven) zijn er minder banken aan de koopzijde. Met als resultaat dat het grootste deel van de aankopen nu afkomstig is van slechts een handvol landen.

De cijfers over 2024 vertellen daarover voldoende. De vraag van de centrale banken wereldwijd  naar goud daalde in 2024 met 1% op jaarbasis, tot onder de 1.050 ton, zo bleek uit een rapport van Heraeus. 

Op zich geen dramatische daling, maar wel blijkt dat steeds minder centrale banken goud kopen. In de eerste helft van 2024 kochten gemiddeld 21 centrale banken elke maand goud, terwijl dit aantal in de tweede helft van het jaar, met de data tot en met november beschikbaar, was gedaald tot 17. Bovendien was een klein aantal centrale banken verantwoordelijk voor het grootste deel van de vraag in 2024, aldus nog Heraeus.

Polen was de grootste koper, met 90 ton, gevolgd door Turkije met 75 ton en India met 70 ton. Samen waren deze drie landen verantwoordelijk voor 68% van de gerapporteerde aankopen van de centrale banken van januari tot november 2024. Wat wijst op en een verhoogde afhankelijkheid van een select aantal kopers.

Vormt bovenstaande een bedreiging voor een verdere stijging van de goudprijs? We denken van niet. De stijging van de goudprijs is het gevolg van een combinatie van factoren, niet alleen de centrale banken zijn prijsbepalend. Belangrijk is bovendien dat de Chinese centrale bank opnieuw goud koopt. Die haar aankopen wegen alleszins zwaarder door dan die van andere landen. De hausse bij het goud heeft ons inziens dus nog steeds voldoende draagkracht.