Verontrustende stijging goudprijs maakt volgens Robin Brooks deel uit van iets groters

De stijging van goudprijs is uitgegroeid tot hét symbool van de zogenoemde “debasement trade”, waarbij beleggers activa kopen om zich te beschermen tegen de aantasting van koopkracht in een wereld van snel oplopende overheidsschulden.

“We staan aan het begin van een wereldwijde schuldencrisis, waarbij markten steeds banger worden dat overheden zullen proberen hun uit de hand gelopen schulden weg te inflateren,” aldus Brooks. Brooks wees erop dat de Amerikaanse dollar in de tweede helft van vorig jaar relatief stabiel bleef, maar het nieuwe jaar is begonnen met een dalende trend.

“Een dalende dollar zal de stijging van de goudprijs en de debasement trade extra aanjagen, omdat dit de koopkracht van niet-dollarkopers vergroot,” schreef hij.

Brooks benadrukt dat deze goudrally niet kan worden verklaard door de klassieke factoren alleen. Normaal gesproken beweegt goud tegengesteld aan de reële rente: als die stijgt, verliest goud aan aantrekkelijkheid omdat het geen rendement oplevert. Wat we nu zien, is precies het omgekeerde. Zelfs bij relatief hoge rentes blijft goud stijgen, wat volgens Brooks aangeeft dat beleggers zich minder laten leiden door traditionele rendementsoverwegingen en meer door existentiële zorgen over de houdbaarheid van het economische model.

Centraal in zijn analyse staat het idee van monetaire uitholling. Overheden hebben de voorbije jaren enorme schulden opgebouwd en blijven grote tekorten financieren. Brooks ziet bij beleggers de overtuiging groeien dat deze schulden uiteindelijk niet pijnloos kunnen worden afgebouwd. Inflatie, financiële repressie of een geleidelijke verzwakking van valuta’s worden dan de impliciete oplossingen. Goud fungeert in dat kader als een verzekering tegen beleidskeuzes die de koopkracht van spaargeld en obligaties aantasten.

Daarbij speelt ook de rol van de Amerikaanse dollar een cruciale rol. Waar de dollar decennialang gold als de ultieme veilige haven, ziet Brooks tekenen dat dat vanzelfsprekende vertrouwen barsten vertoont. Niet omdat de dollar morgen zijn status verliest, maar omdat geopolitieke spanningen, fiscale ontsporing en onvoorspelbaar beleid het beeld van stabiliteit aantasten. Een minder dominante dollar versterkt automatisch de aantrekkingskracht van goud als neutrale, politieke waardeopslag.

Voor Brooks maakt dit alles deel uit van iets groters: een stille herpositionering van beleggers wereldwijd. Het is geen paniek in de klassieke zin, maar een rationele, langdurige verschuiving weg van vertrouwen in beloftes en richting tastbare zekerheid. De goudprijs is in dat opzicht geen oorzaak, maar een thermometer. En wat die thermometer aangeeft, is volgens hem niet geruststellend: een wereld die zich voorbereidt op meer onzekerheid, minder vertrouwen en een fundamenteel herdenken van wat ‘veilig’ vermogen eigenlijk betekent.

Hoewel de vraag naar goud door buitenlandse centrale banken sterk is gebleven door een afbouw van hun blootstelling aan Amerikaanse staatsobligaties, stelt Brooks dat dit de enorme prijsstijging van goud dit jaar niet volledig verklaart.

“Het feit dat er sprake is van een brede bubbel in alle edelmetalen pleit tegen het idee dat centrale banken de belangrijkste drijvende kracht zijn,” schreef Brooks.