Jaarlijks tekort op zilvermarkt kan oplopen tot 200 miljoen troy ounce (en inmiddels heeft de zilverprijs de kaap van $ 100 in het vizier)

Craig Parry, CEO van Vizsla Copper, schetst een uitgesproken krap beeld van de huidige zilvermarkt en benadrukt dat het tekort aan de aanbodzijde geen tijdelijk of cyclisch probleem is, maar een structurele onevenwichtigheid die zich de komende jaren verder kan verdiepen. Volgens Parry kampt de markt met een jaarlijks tekort dat kan oplopen tot ongeveer 200 miljoen troy ounce, wat uitzonderlijk groot is voor een edelmetaal met zowel een monetaire als een industriële rol. Dat tekort is volgens hem het resultaat van jarenlange onderinvestering in exploratie en mijnontwikkeling, gecombineerd met een snel stijgende vraag.

Parry wijst erop dat zilver een uniek profiel heeft omdat het merendeel van de wereldwijde productie niet uit primaire zilvermijnen komt, maar als bijproduct van koper-, lood- en zinkmijnen. Dat maakt het aanbod inflexibel. Zelfs wanneer de zilverprijs fors stijgt, leidt dat niet automatisch tot een snelle toename van de productie, omdat beslissingen over die mijnen vooral worden gedreven door de markten van de hoofdmetalen. Hierdoor blijft het zilveraanbod achter, ongeacht de prijssignalen.

Aan de vraagzijde ziet Parry meerdere krachtige structurele trends. Zilver speelt een cruciale rol in de energietransitie, met name in zonnepanelen, elektrificatie, elektrische voertuigen en hoogwaardige elektronica. Deze industriële toepassingen zijn niet prijsgevoelig in de klassieke zin: fabrikanten kunnen zilver moeilijk vervangen zonder prestatieverlies. Tegelijk blijft ook de investeringsvraag sterk, zeker in een klimaat van monetaire onzekerheid, hoge schulden en afnemend vertrouwen in fiatvaluta. Die dubbele vraag – industrieel én financieel – vergroot de druk op een toch al krap aanbod.

Volgens Parry onderschat de markt hoe lang het zal duren voordat nieuw aanbod beschikbaar komt. Nieuwe mijnprojecten vereisen grote kapitaalinvesteringen, lange vergunningstrajecten en jaren van ontwikkeling voordat ze effectief produceren. Zelfs als vandaag massaal wordt geïnvesteerd, zal dat tekort op korte en middellange termijn niet verdwijnen. In die context ziet hij hogere zilverprijzen niet als speculatieve excessen, maar als een logische aanpassing aan fundamentele schaarste.

Parry benadrukt dat dit structurele tekort de economische spelregels voor de zilvermarkt herschrijft. Het verhoogt de strategische waarde van grote, hoogwaardige zilverprojecten en maakt de markt gevoeliger voor schokken, zoals geopolitieke spanningen of verstoringen in toeleveringsketens. In zijn visie vormt het aanhoudende aanbodtekort een stevige onderbouw voor een langdurig sterke zilvermarkt, met prijzen die uiteindelijk moeten stijgen om nieuw aanbod te stimuleren en de markt opnieuw in evenwicht te brengen.