Goudprijs start de kerstweek op recordjacht, kaap van $ 4.400 maandagochtend doorbroken

Albert Edwards vergelijkt de huidige goudhausse nadrukkelijk met de jaren zeventig en ziet opvallend veel parallellen, zowel economisch als psychologisch. Volgens hem beleven we geen klassieke, kortstondige goudrally, maar een structurele verschuiving die sterk doet denken aan de periode na het uiteenvallen van het Bretton Woods-systeem. Net zoals toen is goud opnieuw in opmars als ultieme uitdrukking van wantrouwen in het monetaire en financiële bestel.

Edwards benadrukt dat goud in de jaren zeventig niet zomaar steeg door inflatie alleen, maar vooral door het verlies aan geloofwaardigheid van beleidsmakers. Overheden en centrale banken beloofden stabiliteit, maar leverden die niet. Vandaag ziet hij een vergelijkbare situatie: enorme schulden, structurele begrotingstekorten en centrale banken die gevangen zitten tussen inflatiebestrijding en financiële repressie. In zo’n context wordt goud opnieuw een anker, niet omdat het rendement biedt, maar omdat het geen tegenpartijrisico kent.

Een belangrijk punt in Edwards’ vergelijking is dat goud in de jaren zeventig lange tijd werd onderschat. Veel beleggers bleven focussen op aandelen en obligaties, tot het vertrouwen daarin abrupt afbrokkelde. Pas toen inflatie hardnekkig bleek en reële rentes diep negatief werden, explodeerde de goudprijs. Edwards ziet vandaag opnieuw een wereld waarin reële rentes structureel onder druk staan, ondanks periodes van monetaire verkrapping. Volgens hem kunnen centrale banken het zich simpelweg niet veroorloven om de rente langdurig hoog te houden zonder het financiële systeem te destabiliseren.

Daarnaast wijst hij erop dat goud in de jaren zeventig niet lineair steeg, maar via heftige schommelingen. Felle correcties werden telkens gevolgd door nieuwe toppen, wat veel beleggers ontmoedigde. Hij verwacht een gelijkaardig patroon vandaag: hoge volatiliteit, maar met een duidelijke opwaartse trend zolang het vertrouwen in fiatgeld verder erodeert. In zijn visie is dat precies wat we momenteel zien, met goud dat steeds hogere bodems vormt.

Edwards plaatst goud ook expliciet tegenover aandelen. In de jaren zeventig beleefden aandelen een lange periode van teleurstellende reële rendementen, terwijl goud zijn koopkracht ruimschoots beschermde. Hij sluit niet uit dat we opnieuw aan de vooravond staan van zo’n regimeverschuiving, waarin traditionele portefeuilles onder druk komen en goud opnieuw een centrale rol krijgt.

Albert Edwards ziet goud vandaag dus niet als een speculatieve hype, maar als een herhaling van een historisch patroon. Net als in de jaren zeventig fungeert het edelmetaal volgens hem als een barometer van systeemstress, met nog aanzienlijk opwaarts potentieel zolang de fundamentele onevenwichten blijven bestaan.