Goudprijs kan exploderen als het gele metaal wordt benaderd als een volwaardige wereldreservemunt

De analyse van VanEck begint bij de rol van centrale banken. In het huidige systeem houden centrale banken hun reserves voornamelijk aan in fiatvaluta, staatsobligaties en in mindere mate goud. VanEck stelt de vraag: wat zou de goudprijs moeten zijn als goud een veel grotere rol krijgt als reserve-anker, bijvoorbeeld ter dekking van monetaire basisgeldhoeveelheden of internationale reserves? Om dat te berekenen, vergelijkt men de totale hoeveelheid wereldwijd geld of reserves met de beschikbare officiële goudvoorraden. Omdat de hoeveelheid goud slechts langzaam groeit, kan een herwaardering alleen plaatsvinden via een veel hogere prijs.

In een conservatiever scenario kijkt VanEck naar goud als gedeeltelijke dekking van het mondiale monetaire systeem. Wanneer goud bijvoorbeeld een substantiële, maar geen volledige, rol krijgt in de backing van centrale bankbalansen, komt men uit op bedragen rond de onderkant van de bandbreedte, grofweg 39.120 dollar per ounce. Dit impliceert geen terugkeer naar een klassieke goudstandaard, maar wel een systeem waarin goud opnieuw vertrouwen moet geven aan fiatvaluta die zwaar belast zijn door schulden.

Aan de bovenkant van de bandbreedte, rond 184.000 dollar per ounce, ligt een veel radicaler scenario. Hierbij wordt goud gezien als primaire wereldreservemunt die een groot deel van de wereldwijde geldhoeveelheid of zelfs staatsschulden moet ondersteunen. Omdat de totale schuld en geldcreatie de afgelopen decennia explosief zijn gegroeid, terwijl de goudvoorraad relatief stabiel bleef, vereist zo’n systeem een extreme herwaardering van goud. Deze prijs weerspiegelt dus niet een “optimistische” verwachting, maar simpelweg de wiskundige consequentie van het huidige schuldenniveau.

VanEck benadrukt daarbij dat deze berekeningen geen voorspellingen zijn op korte termijn. Ze dienen als illustratie van hoe ondergewaardeerd goud is wanneer men het bekijkt vanuit een monetair perspectief in plaats van een beleggingsperspectief. De bandbreedte laat zien hoe groot de kloof is tussen de huidige goudprijs en de potentiële monetaire waarde van goud in een systeem waarin vertrouwen in fiatgeld afneemt.

VanEck komt tot deze cijfers door goud te herwaarderen tegenover de omvang van het mondiale geld- en schuldsysteem. Hoe groter de monetaire rol die goud opnieuw krijgt, hoe dichter de goudprijs richting de bovenkant van die bandbreedte zou moeten bewegen.

Volgens VanEck speelt goud een unieke en blijvend relevante rol als reservemunt binnen het mondiale monetaire systeem, juist omdat het fundamenteel verschilt van op schuld gebaseerde valuta. In de visie van VanEck is goud geen verouderd reliek, maar een monetair anker dat vertrouwen biedt in een wereld waarin fiatgeld steeds verder wordt uitgehold door oplopende schulden, monetair experimenteren en geopolitieke spanningen. Goud heeft geen tegenpartijrisico, kan niet worden bijgedrukt en is historisch erkend als universele vorm van waardeopslag. Dat maakt het bij uitstek geschikt als reserveactief voor centrale banken en als ultieme verzekering binnen het financiële systeem.

VanEck benadrukt dat de aantrekkingskracht van goud als reservemunt juist toeneemt naarmate het vertrouwen in traditionele valuta afneemt. Centrale banken, met name in opkomende economieën, vergroten hun goudreserves om minder afhankelijk te zijn van de Amerikaanse dollar en het westerse financiële systeem. In deze context fungeert goud als een politiek neutrale reserve: het is niet gekoppeld aan het beleid van één land en kan niet worden ingezet als geopolitiek machtsmiddel zoals sancties of het bevriezen van tegoeden. Volgens VanEck onderstreept deze trend dat goud zijn monetaire rol nooit werkelijk heeft verloren, maar tijdelijk naar de achtergrond is verschoven.

Daarnaast ziet VanEck goud als een cruciale stabilisator in tijden van monetaire ontwaarding. Wanneer centrale banken rente laag houden en geldhoeveelheden vergroten om schulden draaglijk te houden, neemt de koopkracht van fiatvaluta structureel af. Goud fungeert in dat kader als een spiegel van monetair wanbeleid: stijgende goudprijzen weerspiegelen niet zozeer de kracht van goud, maar de verzwakking van papiergeld. Als reservemunt behoudt goud zijn reële waarde over lange perioden, terwijl valuta komen en gaan.

VanEck wijst er ook op dat goud geen rendement genereert zoals obligaties of aandelen, maar dat dit juist een kracht is binnen reserves. Het doel van een reservemunt is niet maximale groei, maar stabiliteit, liquiditeit en vertrouwen. Goud voldoet aan al deze criteria en heeft duizenden jaren bewezen crises, regimes en monetaire systemen te overleven. In een wereld waarin schuldenniveaus historisch hoog zijn en het vertrouwen in monetaire discipline afneemt, ziet VanEck goud daarom als een essentieel fundament onder het mondiale financiële systeem.

VanEck beschouwt goud als de ultieme reservemunt: schuldenvrij, politiek neutraal, schaars en tijdloos. Juist door de kwetsbaarheid van het huidige monetaire systeem wordt de waarde van goud als reserve niet kleiner, maar groter.